WROSTJA

EKOGLASS

Zamówienia publiczne

Raporty OKIS

Konkursy

Wrocławskie Promocje Dobrych Książek

Dolnośląski Festiwal Artystyczny

Spotkania wyszehradzkie

WTWC

2008 | 2007 | 2006 | 2005 | 2004/2003




2007

1. Andrzej P. Bator „Anamnesis”
Galeria Pusta w Katowicach, 24 stycznia – 4 marca 2007
Galeria BWA w Jeleniej Górze, 22 czerwca – 20 lipca 2007

Kurator: Elżbieta Łubowicz

Prezentacja nowej, ukazującej kreacyjne portrety, serii fotograficznej autora znanego z wystawy „Martwe natury pamięci”, pokazywanej w latach 2001 - 2003 w najbardziej znaczących galeriach fotografii w Polsce oraz za granicą. Prace te wzbudziły wielkie zainteresowanie publiczności, krytyki i środowiska artystów-fotografów subtelnym pięknem kadrów oraz wirtuozerskim wykorzystaniem wielokrotnej ekspozycji.

Artysta znany już z pokazywanej w Polsce i za granicą w latach 2001-2003 wystawy „Martwe natury pamięci” zaprezentował dwie serie prac powiązanych ze sobą centralnym tematem, którym jest pamięć: „Miejsca bezpamięci” oraz „Anamnesis” – [re]konstrukcja obrazu”. Kluczowym dla sensu tych zdjęć obiektem, obecnym na różne sposoby w kadrze, jest symboliczna czysta kartka papieru. W nowym cyklu towarzyszy portretom znanych i bliskich Autorowi osób oraz nieznajomych, spotykanych w różnych sytuacjach życiowych, których losy i przeżycia są dla niego skłaniającą do zamyślenia zagadką.
Te niezwykle przejmujące fotograficzne portrety przekazują uniwersalną prawdę o przemijalności tego, co żywe i realne oraz trwaniu tego, co jest niematerialną wartością duchową.

Wystawie towarzyszyła ilustrowana reprodukcjami prac Autora książka zawierająca rozprawy teoretyczne dotyczące tematu pamięci w kontekście fotografii. Objętość ok. 140 stron, nakład 1000 egz., 56 stron ilustracyjnych (fotografie czarno-białe), 10 tekstów autorstwa filozofów, teoretyków i krytyków sztuki – Grzegorza Dziamskiego, Ryszarda Różanowskiego, Beaty Frydryczak, Marianny Michałowskiej, Agnieszki Rejniak-Majewskiej, Andrzeja Saja, Adama Soboty, Marka Śniecińskiego, Zbigniewa Treppy, Elżbiety Łubowicz. Tłumaczenia skrótów wszystkich tekstów na język angielski.



2. Aleksander Dymitrowicz „Pomiędzy bielą a czernią”
Galeria Wzgórze Zamkowe w Lubinie, 4 stycznia - 4 lutego 2007
Galeria Sztuki Współczesnej w Opolu, 6 – 27 czerwca 2007

Wystawie towarzyszył wydany przez OKiS obszerny katalog – książka z tekstami Andrzeja Saja, Marka Śniecińskiego, A. Kurowickiego, A. P. Batora.

Aleksander Dymitrowicz zawsze wydobywa swe obrazy z własnej pamięci. Nie chodzi przy tym o proces odtwarzania czegoś zapamiętanego, czego nie można było albo nie udało się namalować od razu, gdy jakiś obraz pojawił się przed jego oczami. Myślę, że w przypadku jego twórczości, w przypadku jego malarstwa, mamy do czynienia ze specyficzną, współczesną wersją platońskiej anamnesis. W proces ten wpisany jest pewien poprzedzający go, niezbędny etap – najpierw trzeba zapomnieć, żeby dać sobie szansę na przypomnienie. Wtedy, przefiltrowane przez rozmaite pokłady naszej pamięci, wracają do nas doznania, przeczytane teksty, ujrzane obrazy. Zapomnienie to jest nie tylko rodzajem dystansu – anamnesis zakłada bowiem pewną mimowolność, zgodę na to, że nasze dzieło będzie tworzone nie tylko głową. To przypomnienie zamienia się w pytanie – w zdziwienie, i dopiero wtedy można zacząć tworzyć. Uświadamiamy sobie jego obecność i musimy coś z nią zrobić, znaleźć sposób, by doprowadzić do spotkania z tą obecnością.
Obrazy Dymitrowicza to najczęściej pejzaże – sam artysta mówi zresztą o tym wyraźnie – choć pejzaże te bliskie są malarstwu abstrakcyjnemu. Nie odnajdziemy w nich natury, która byłaby podmiotem. Obrazy owe nie są miejscem spotkania artysty-obserwatora z naturą, która, potraktowana podmiotowo, mogłaby ze swej strony przyglądać się artyście. Być może dlatego (choć nie jest to jedyny powód) twórca niezbyt chętnie nadaje tytuły swoim obrazom – nawet wtedy, gdy kolejne płótna czy gwasze układają się w obszerniejsze cykle. Inną przyczyną tej niechęci jest z pewnością koncentracja twórcy na sprawach formalnych i programowe wręcz lekceważenie i unikanie wszelkiej literackości, którą najwyraźniej uważa Dymitrowicz za niemalarską (...)



3. Jerzy Lewczyński – archeolog fotografii
Galeria Pankow w Berlinie, 27 lutego – 24 marca 2007
kurator: Marek Śnieciński

Twórczość fotograficzna Jerzego Lewczyńskiego od lat 50-tych stanowi jedno z najważniejszych i najbardziej oryginalnych zjawisk w polskiej fotografii. Jego dzieła i postawa artystyczna wywarły ogromny wpływ na kilka pokoleń fotografów.
Jerzy Lewczyński bardzo wcześnie włączył się w artystyczne i teoretyczne debaty, podczas których próbowano poddać krytyce ówczesny status fotografii jako medium sztuki. Ważną rolę odegrało tutaj spotkanie ze Zdzisławem Beksińskim i Bronisławem Schlabsem (1956). Ich współpraca zaowocowała kilkoma wystawami, z których najistotniejszą była prezentacja „Pokaz zamknięty” z 1959 roku, znana również pod nazwą „Antyfotografia”. W tamtym właśnie czasie twórca określił najważniejsze elementy swej artystycznej postawy i swego stosunku do medium fotografii.

Biografia:
Jerzy Lewczyński urodził się w 1924 r. w Tomaszowie Lubelskim. W latach 1945-51 studiował na Politechnice Śląskiej. Od 1956 r. został członkiem ZPAF. Jego prace prezentowane były na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych. Uczestniczył w wielu ważnych wystawach prezentujących dokonania polskich fotografów (m.in. „Photographen aus Polen” Kolonia 1961; „Fotografia subiektywna” Kraków 1968; „Fotografowie poszukujący” Warszawa 1971, Kassel 1973; „Stany graniczne fotografii” [współorganizator] Katowice 1977; „70 lat polskiej fotografii awangardowej” [współorganizator] Koszalin, Bergkamen 1991). Za swoją twórczość otrzymał wiele nagród i odznaczeń.



4. Andrzej Dudek-Dürer „Rekonstrukcja tożsamości”
Galeria FF w Łodzi, 6 stycznia - 2 lutego 2007
Muzeum Plakatu w Wilanowie – oddział Muzeum Narodowego w Warszawie, 30 marca – 30 kwietnia 2007
kurator generalny: Krzysztof Jurecki

Autorska wystawa p. t. REKONSTRUKCJA TOŻSAMOSCI A.DUDEK-DURER Fotografia, Grafika, Video prace z lat 1969-2005. W dużej mierze prace z lat 70 i 80 XX wieku ale również późniejsze prace, grafiki inspirowane fotografią, podczas wystawy projekcje video wraz z muzyką autorską ; podczas wernisaży autorskie performance. Na wystawach prezentowanych jest około 170 prac; formaty 59 x 65cm , 60 x 80 cm, w passe-partout 100 x 70 cm , 30x40cm, 24x30cm.



5. Piotr Komorowski „Personifikacje”
Galeria BWA w Jeleniej Górze, 22 marca – 19 kwietnia 2007
kurator: Elżbieta Łubowicz

Na ekspozycję składały się trzy serie fotografii: "Inkarnacje", "Antygrawitacja" i foto-obiekty tworzące instalację bez tytułu, powstałe w latach 2002-2004. Premiera wystawy miała miejsce w BWA Wrocław - Galerie Sztuki Współczesnej, 2 kwietnia 2004 roku.

"Inkarnacje" to seria portretów, które należałoby raczej nazwać "antyportretami", nie przekazują bowiem prawdy psychologicznej o konkretnych osobach; postacie te, sfotografowane w silnym kontraście światła i cienia, nabierają charakteru uniwersalnych symboli. Każda z nich jest zagadką, zjawionym jedynie na chwilę wcieleniem, jednym z wielu możliwych. Ta seria wprowadza w problematykę całej wystawy, mówiącej o ludzkiej naturze z tkwiącą w niej skłonnością do dobra i zła, a także o błądzeniu między prawdą i złudzeniem w naszym rozpoznaniu tych wartości. Metaforyczne sensy PERSONIFIKACJI oparte są na dwóch opozycyjnych elementach formy, jakimi są światło i mrok - zjawiskach kluczowych dla zaistnienia samego obrazu fotograficznego.

Drugi cykl, "Antygrawitacja", jeszcze intensywniej niż pierwszy oparty jest na inscenizacji. Dziwne role, odgrywane przez przebrane w niecodzienny sposób postacie, sprawiają wrażenie wyrwanych ze środka różnych fantastycznych opowieści, niełączących się ze sobą wzajemnie. Niezwykła sugestywność scen sprawia, że widz czuje się wciągnięty w środek fikcyjnego świata, który fascynuje go swoim niepokojącym urokiem. Te fotografie, wywołując pytanie o prawdę kryjącą się pod grą fikcji, zawieszają w próżni odpowiedź. Ukazują przestrzeń "antygrawitacji": otchłań bez żadnych punktów oparcia, jakimi są niepodważalne wartości; świat, gdzie dobro i zło mogą przybierać wzajemnie swoje maski.

Piotr Komorowski (ur. 1955) mieszka we Wrocławiu. Indywidualne wystawy fotografii prezentował m.in. we Wrocławiu, Poznaniu, Łodzi, Katowicach, Bratysławie, a także w Niemczech i Francji. Uczestniczył w wystawach zbiorowych w Kanadzie, USA, Danii, Czechach i Jugosławii oraz wielu w Polsce. Zajmuje się pracą dydaktyczną - prowadzi autorską pracownię w Międzynarodowym Forum Fotografii "Kwadrat" we Wrocławiu, we wrocławskim Wyższym Studium Fotografii "afa" oraz w Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie. Publikuje teksty o fotografii ("Format", "Akcent", "Exit", "Obscura"). Otrzymał doktorat z dziedziny fotografii przyznany przez Wyższą Szkołę Filmową, Telewizyjną i Teatralną w Łodzi. Jest członkiem ZPAF.



6. Andreas Rost, Ulrich Wüst – „Miasto – odcienie obcości”
DCF Galeria Domek Romański we Wrocławiu, 8 - 30 marca 2007
Galeria pf w Poznaniu, 10 czerwca – 20 lipca 2007
Kurator: Marek Śniciński

Wystawa prezentowała prace pochodzące z najciekawszych, najbardziej reprezentatywnych serii fotograficznych obu autorów. Dla obu podstawowym tematem i najważniejszą przestrzenią, której dotyczą ich prace, jest przestrzeń współczesnego wielkiego miasta. Każdy z nich przygląda się jej jednak z nieco innej perspektywy, ujawniając przy tym odmienne oblicze miasta. Ich artystyczne dokonania, docenione zarówno przez krytykę jak i widzów, stanowią ważny element we współczesnej fotografii niemieckiej.

Andreas Rost urodził się w 1966 r. w Weimarze. W latach 1988-93 studiował fotografię w Lipsku w Hochschule für Grafik und Buchkunst (w pracowniach Evelyn Richter i Arno Fischera), dyplom pod kierunkiem prof. Tiny Bary. Otrzymał wiele nagród i stypendiów artystycznych (m.in. Aenne-Biermann-Preis, 1995). Jego prace były prezentowane na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych. Mieszka i pracuje w Berlinie. Głównym tematem twórczości A. Rosta są wielkie miasta i ich mieszkańcy. Fotografik stosuje tradycyjne metody pracy: odbitki na papierze barytowym, fotografia czarno-biała. Jak pisze M. Śnieciński kurator wystawy: „Wielkomiejska sceneria jest jednak tylko wielką kulisą, scenografią, w której artysta penetruje jeszcze jedną sferę, która w ostatecznym rozrachunku jest chyba dla jego fotografii ważniejsza. Stawia on mianowicie pytania o zasadność stereotypowych podziałów wewnątrz fotografii, kwestionuje obiegowe wyobrażenia na temat czystości gatunkowej, sprawdzając, gdzie kończy się dokument a gdzie zaczyna sztuka. To bowiem, co w pierwszym momencie skłonni bylibyśmy widzieć jako fotografię dokumentalną czy reportażową, już po chwili objawia nam nieco inne oblicze. W przeciwieństwie do dokumentalistów, historie, które chce nam opowiedzieć, stworzył, zanim wyszedł na ulicę”.

Ulrich Wüst urodził się w 1949 r. w Magdeburgu. W latach 1967-72 studiował w Weimarze w Hochschule für Architektur und Bauwesen. Otrzymał wiele nagród i stypendiów artystycznych (m.in. Helen-Abbott-Preis, 2000). Jego prace były prezentowane na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych. Mieszka i pracuje w Berlinie. O twórczości fotografika pisze M. Śnieciński: „Wśród wielu różnych sposobów fotograficznego opowiadania o mieście lub o miastach i żyjących w nim ludziach osobne miejsce zajmują konsekwentne i wyrafinowane formalnie, a zarazem bardzo dotkliwe w swej bezkompromisowości obrazy niemieckiego artysty Ulricha Wüsta (ur. 1949 r.)”. Artysta podejmuje ten temat w kolejnych etapach swojej twórczości. W cyklu „Obrazy miasta”(1980-1983), artysta uwiecznia w sposób zdystansowany i chłodny bezludne miejskie przestrzenie, seria „Notatki” (1984-1985), jest swoistego rodzaju zapisem ludzkiego życia w „miejskiej dżungli”, natomiast ostatni projekt „Morgenstrasse. Magdeburg 1998-2000”- „Opowiada o spotkaniu z miastem, w którym z trudem rozpoznaje miejsce swego dzieciństwa i (...) prawie już nie umie przypomnieć sobie dawnej, łączącej go z nim zażyłości”. (M. Śnieciński).



7. Reiko Imoto „Dreamscapes”
Galeria BWA Awangarda we Wrocławiu, 3 kwiecień – 6 maja 2007
Galeria Pusta w Katowicach, Górnośląskie Centrum Kultury
10 maja – 17 czerwca 2007
kurator: Elżbieta Łubowicz

Wystawa obejmowała dwie serie fotografii: „Dreamscapes” i „Dreams of the Amnesiac”. Po raz pierwszy została zaprezentowana w ramach Miesiąca Fotografii w Bratysławie w listopadzie 2005. W 2006 r. została pokazana w Japonii (luty-marzec), w Belgii (maj) i w USA (wrzesień). Prace z tych dwu serii, związanych ze sobą tematem i estetyką, to klasyczne czarno-białe fotografie, ułożone w tryptyki. Obrazy nie są inscenizowane ani wtórnie przekształcane; wykonane zostały na tradycyjnej błonie negatywowej, a do osiągnięcia ich niezwykle atrakcyjnych wizualnie efektów autorka posłużyła się wyłącznie głębią ostrości.

W swoich pracach Reiko Imoto widoki zwyczajnej, napotykanej wokół siebie codzienności przemienia w rzeczywistość fantastyczną: ze wspomnień, snów i wyobraźni. Fotografia jest dla niej narzędziem, które pozwala jej odnajdywać na nowo zapomniane sposoby widzenia świata – takie, które są oczywiste dla dziecka. W „Pejzażach sennych” („Dreamscapes”) poprzez obrazy chwytane okiem kamery przenosi się do świata kryjącego w najzwyklejszych z pozoru widokach tajemnicze i fascynujące opowieści. W „Snach dotkniętych amnezją” („Dreams of the Amnesiac”) próbuje wyobrazić sobie sny ludzi, którzy stracili pamięć: są to widma i ślady zapamiętanych obrazów; widoki, które wielkim wysiłkiem pamięci i świadomości usiłują zaistnieć, urzeczywistnić się. Budowane w wyobraźni widza związki między poszczególnymi obrazami wewnątrz tryptyków poruszają jego pamięć, przywodząc na myśl reminiscencje słuchanych w dzieciństwie baśni i opowieści, dziecięcych zabaw czy własnych snów lub przeczytanych utworów poetyckich. Ta podróż w głąb własnej podświadomości jest czymś znacznie więcej niż ucieczką od banalnej codziennej rzeczywistości: kryje się w niej silna sugestia, że „zaczarowany” sposób widzenia świata właściwy dzieciom może zawierać w sobie część wiedzy o prawdziwej jego naturze.

Informacje o autorce:
Swoje prace fotograficzne Reiko Imoto po raz pierwszy przedstawiła w 1993 r. w Japonii na Międzynarodowym Festiwalu Fotografii w Higashigawa. Później studiowała sztukę i projektowanie artystyczne w Central St. Martin’s College of Art w Londynie oraz w USA, gdzie w 2002 r. otrzymała tytuł magistra fotografii w Savannah College of Art and Design. Brała dotąd udział w kilkunastu wystawach zbiorowych w Japonii i USA, prezentowała także swoje indywidualne wystawy: „Memories and Dreams” i Visions of the Other Side” w Londynie oraz w Savannah w USA. W 2004 roku brała udział w Festiwalu Fotografii w Łodzi, gdzie przedstawiła slide show (projekcja z płyty CD). W 2004 r. Reiko Imoto otrzymała Grand Prix na Portfolio Review w ramach Miesiąca Fotografii w Bratysławie i w listopadzie 2005 pokazała indywidualną wystawę w trakcie kolejnego Miesiąca Fotografii, prezentując „Dreamscapes” i „Dreams of Amnesiacs”. Od 2004 r. Reiko Imoto mieszka w Brukseli.



8. P. Komorowski „Personifikacje” i Andrzej P. Bator „Anamnesis”
Międzynarodowy Festiwal Fotografii we Lwowie
26 – 31 maja 2007



9. Marco Ambrosi "Portrety w czerni"
Galeria Bielska BWA, listopad 2007



10. Paweł Żak „Opowieści”
Galeria Pusta w Katowicach, kwiecień – maj 2007



11. Magia Miejsca – Magia sztuki. Ponad kordonami.
Wrocław – Lwów
Muzeum Narodowe we Lwowie, maj 2007